Szpital Wojewódzki w Suwałkach

W roku 1971 miasto powiatowe Suwałki liczyło 26 tys. mieszkańców i z uwagi na niewydolność starego szpitala podjęto decyzję budowy nowego na 400 łóżek wg projektu typowego.

W 1973 r. Komisja Programowo-Techniczna przy Ministrze Zdrowia i Opieki Społecznej rozpatrzyła wstępne prace rozpoznawcze do założeń techniczo-ekonomicznych budowy już "zespołu szpitali" w Suwałkach z czego wynikało, iż w skład zespołu przedsięwzięcia wchodzą cztery zadania o ponad 1200 miejscach leczenia stacjonarnego z szeregiem poradni, działem pomocy doraźnej, zapleczem diagnostyczno-zabiegowym, administracją i obsługą gospodarczo-techniczną.

W notatce służbowej z marca 1973 r. sporządzonej w Komitecie Powiatowym PZPR w Suwałkach przy udziale zainteresowanych stron ustalono realizację inwestycji w czterech etapach tj. w skład obiektów Zespołu Szpitali w Suwałkach wchodzą następujące zadania:

Powyższe przedsięwzięcia zaakceptowane zostały decyzją Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 17 marca i decyzją z dnia 13 czerwca 1973 r. Podsekretarz stanu w Ministerstwie Zdrowia i Opieki Społecznej zatwierdził założenia techniczo-ekonomiczne I przedsięwzięcia tj. część hotelowo-mieszkalną i w roku 1973 rozpoczęto budowę hotelu pielęgniarek z przeznaczeniem na jako hotel i budynki mieszkalne dla wykonawców przyszłego Szpitala Wojewódzkiego.

Wizytówka generalnego wykonawcy.

Z wymienionych zadań w całości zrealizowane zostało zadanie I przez Ełckie Przedsiębiorstwo Budowlane i zadanie III B przez Białostockie Przedsiębiorstwo Robót Inżynieryjnych w Białymstoku i przekazało je w 1979 r. Terminy realizacji zadań przyjętych przez PBOUP „Budopol-Pisz” były różne i przedstawiają się następująco:

Zadanie I: rozpoczęte zostało przez Ełckie Przedsiębiorstwo Budowlane w czerwcu 1976 r. i wg stanu na dzień 90.09.1997 r. przekazało do dalszej realizacji budowę szpitala PBOUP Budopol-Pisz w Piszu.
Wg pierwszej umowy termin realizacji był następujący:

Wartość wykonanych robót do czasu przekazania wynosiła 16.319 tys. zł co przy całkowitej wartości zadania określonej na 229.442 tys. zł (ceny z poziomu 1978 r.) stanowi 7,1%
Zadanie IIIB:

Brygada ciesielska przy montażu budynku D - przychodni, rok 1979.

Zadanie IV - kotłownia:

Kubatura i powierzchnia użytkowa przyjętych do realizacji obiektów była następująca:

Z przedstawionych wyżej terminów wykonania wynika, że ustalony przez inwestora sposób realizacji oprócz zadania I i IIIA nie zapewnia użytkowania żadnego zadania.

I tak wprowadzone do realizacji w roku 1976 zadanie II (obiekty podstawowe) z pierwotnym terminem zakończenia 30.04.1981 r. nie posiadały zapewnionego żadnego źródła energii, ciepła oraz odprowadzenia ścieków i wód deszczowych. Elementy te zostały ujęte w zadaniu IIIB i IV. Z tej samej przyczyny do roku 1981, tj. do czasu wykonania kotłowni prowizorycznej na obiektach II w okresach zimowych nie można było prowadzić żadnych procesów mokrych jak tynki, podłoża i.t.p. Wprawdzie zadanie IV - kotłownia zaplanowane zostało w tym samym terminie zakończenia co zadanie II, to jednak z uwagi na brak elementów przemysłowych, które ujęte zostały w zadaniu IIIB z terminem zakończenia 03.1983 r., kotłownia nie mogła być użytkowana i wykorzystana dla celów budowy. W tej sytuacji dokonano

Montaż budynku H - blok dziecięcy, 1979 r.

zmiany terminu zakończenia budowy - kotłownia na 30 lipca 1982 r. Termin ten został dotrzymany.

Realizację budowy szpitala należy podzielić na dwa etapy:

I etap do 1981 r. stan surowy,
II etap po roku 1981 roboty wykończeniowe

Ustalenie terminu zakończenia budowy szpitala na rok 1984 nie zostało przyjęte przez inwestora. Termin zakończenia na rok 1983 był nierealny już w 1981 r.

Dodatkowym utrudnieniem było to, iż jeszcze w roku 1982 były ogrzane tylko dwa obiekty tj. A i H. Szczególne opóźnienia wystąpiły w robotach wykończeniowych przez PRI „Budopol Mińsk Mazowiecki”.

Ujemny wpływ na realizację szpitala miały zmiany w dokumentacji technicznej dokonywane w trakcie realizacji inwestycji. Podstawowa dokumentacja była typową, opracowaną w latach 1966-68 z naniesionymi niewielkimi zmianami w latach 1972-74. W listopadzie 1980 r. wprowadzono szereg zmian funkcjonalnych i technologicznych na wniosek Woj. Szpitala Zespolonego w Suwałkach po odbytych wizytach w Szpitalu Wojewódzkim w Bydgoszczy. W stosunku do wprowadzonych zmian dokumentacja na roboty dodatkowe i zamienne wpływała przez cały okres realizacji aż do roku 1985.

W związku z trudnościami, jakie występowały w realizacji budowy Zespołu Szpitali, w 1981 r. zostało powołane przez Wojewodę Suwalskiego przy Urzędzie Wojewódzkim stanowisko Pełnomocnika Wojewody d/s Budowy woj. Szpitala Zespolonego w Suwałkach, na które powołany został inż. Eugeniusz Szoch, pod którego przewodnictwem odbywały się co 14 dni tzw. "sztaby budowy", w których uczestniczyli wszyscy wykonawcy i podwykonawcy oraz inspektorzy nadzoru Wojewódzkiej Dyrekcji Inwestycji z udziałem przyszłego użytkownika. Na sztabach tych rozwiązywano różnego rodzaju trudności inwestora i poszczególnych wykonawców związane z dokumentacją projektowo-kosztorysową, zaopatrzeniem w niezbędne materiały budowlane oraz sprzęt, maszyny i aparaturę z dostaw inwestorskich i użytkownika. Na sztabach tych prócz władz politycznych i administracyjnych

Widok na budynek B - blok operacyjny, rok 1979/80.

województwa brali udział przedstawiciele Ministerstwa Budownictwa i Materiałów Budowlanych, przedstawiciele Ministerstwa Zdrowia i Opieki Społecznej, przedstawiciele Zrzeszenia „Budopol”.

Prócz w/w trudności istniała jeszcze jedna - budowa była realizowana przez 27 podwykonawców.

W budowie Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w Suwałkach brały udział następujące przedsiębiorstwa:

Kubatura i powierzchnia użytkowa przyjętych do realizacji obiektów była następująca:

Stan surowy tunelu - kondygnacja instalacyjna, 1980 r.

Wykop pod budynek pralni, 1981 r.

Widok na kuchnię i szczyt budynku głównego szpitala. Na zdjęciu I sekretarz KW PZPR Waldemar Berdyga.

W początkowej fazie budowy kierownikiem Zespołu Budów był inż. Godzwon, kierownikiem budowy Czesław Hołownia. W roku 1980 został utworzony Oddział Budowlano-Montażowy, którego dyrektorem był inż. Bagiński, kierownikiem budowy Czesław Hołownia. Od grudnia 1981 r. do przekazania Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego był Zenon Sokołowski, a kierownikiem Janusz Hajko. Inspektorami nadzoru byli:

Kazimierz Miszewski, Jerzy Matuszczak, Mirosława Poliel, Jerzy Marczuk, Stanisław Stachański.

Brygadą wyróżniającą się, która pracowała od początku do końca budowy, to brygada ciesielska Stanisława Żubryckiego. Następnymi biorącymi udział w pewnych okresach to: Henryka Podsiada, Mieczysława Skibickiego, Stefana Plagi.

Jak wynika z podanych na wstępie terminów planowanych i rzeczywistych, czas realizacji budowy szpitala trwał 8,5 roku. Uwzględniając cykle krajowe w budownictwie szpitalnym 10-12lat, budowa Szpitala Wojewódzkiego w Suwałkach nie trwała najdłużej dzięki pomocy władz polityczno-administracyjnych miasta i województwa. Mimo różnego rodzaju trudności materiałowych, projektowych z fachową siłą roboczą oraz innymi trudnościami obiektywnymi pomiędzy generalnym wykonawcą, inwestorem, użytkownikiem i poszczególnymi podwykonawcami, zadanie zostało wykonane ku zadowoleniu wykonawców, inwestora, użytkownika, władz polityczno-administracyjnych oraz miasta wojewódzkiego - Suwałk, któremu tego rodzaju obiekt był niezbędny.

Dnia 1 stycznia 1982 r. przy Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym im. Ludwika Rydygiera został powołany zastępca dyrektora d/s Budowy Szpitala mgr inż. Władysław Podziewski, który z ramienia przyszłego użytkownika brał udział w "sztabach budowy" szpitala, organizując komórki i sekcje techniczne, gospodarcze i zaopatrzeniowe na potrzeby przyszłej funkcji szpitala, jak również pierwsi przyjęci pracownicy ze strony użytkownika uruchamiali pierwsze obiekty tj. kotłownię i stację trafo. Obiekty te pełniły funkcję na potrzeby budowy szpitala. Z dniem 1 marca 1983 r. został powołany Wojewódzki Szpital w Budowie, którego dyrektorem został lek. med. Waldemar Borysiewicz a zastępcą d/s technicznych mgr inż. Władysław Podziewski. Zadaniem nowoutworzonej dyrekcji było zorganizowanie służb medycznych, gospodarczo-zaopatrzeniowych i techniczno-eksploatacyjnych na potrzeby kompleksu szpitalnego oraz jego uruchomienie.

Wojewódzki Szpital Zespolony w Budowie jako przyszły użytkownik miał za zadanie zakupienie potrzebnego sprzętu pod pracę oddziałów i komórek pomocniczych.

Po sukcesywnym oddawaniu przez budowlanych poszczególnych oddziałów, organizowała zagospodarowywanie placówek oraz planowała pracę personelu średniego i niższego naczelna pielęgniarka szpitala mgr Irena Leszczyńska przy współudziale i współdziałaniu przełożonej pielęgniarek szpitala Teresy Kościńskiej oraz przełożonej Zespołu Wojewódzkich Przychodni Specjalistycznych Marii Persjanow.

Od pierwszych miesięcy 1982 r. zadaniem zastępcy d/s budowy szpitala mgr W. Podziewskiego było uruchomienie w pierwszej kolejności obiektów na potrzeby generalnego wykonawcy - budowy kotłowni oraz organizowanie całokształtu spraw związanych z zaopatrzeniem nowobudowanych obiektów szpitala w aparaturę, sprzęt medyczny i gospodarczy.

Działalność obsługi technicznej obiektów w okresie od II-go półrocza 1982 r. zajmował się Janusz Tylman, natomiast zaopatrzenie w aparaturę i sprzęt prowadził i organizował Stefan Polański. Większość sprzętu zakupiono, zawieziono i zmagazynowano do końca 1985 r., a wartość jego wynosiła ok. 700 mln zł.

W celu rozłożenia w czasie zagospodarowania obiektów przyjmowano je sukcesywnie:

budynek pralni w lipcu 1984 r.;
główny blok łóżkowy, dziecięcy i pogotowie przyjęto wstępnie z dniem 1 sierpnia 1984 r.;
budynek kuchni w listopadzie 1984 r.
budynek przychodni przyjęto wstępnie w grudniu 1984 r.

Pozostałe przyjęte były także w grudniu 1984 r., co pozwoliło służbom gospodarczym przygotować oddziały i uruchomić w jednym terminie końcowym.

Obiekty szpitala były sprzątane, zagospodarowywane głównie przez personel średni, niższy, gospodarczy.

Całokształt spraw gospodarczych od II-go kwartału 1983 r. został powierzony Reginie Szymańskiej. Sprawy kadrowe oraz socjalno-mieszkaniowe szpitala w budowie od marca 1983 r. prowadziła Jadwiga Knap, zaś pierwszy kontakt z przyjmowanymi do pracy nawiązywała sekretarka Krystyna Kwiatkowska. Całością technicznych przeglądów i odbiorów obiektów ze strony szpitala kierował mgr inż. W. Podziewski - zastępca dyrektora wraz z ekipą techniczno-gospodarczo-zaopatrzeniową:

inż. Leszek Kuźnik - nadzorował stronę techniczną instalacji gazów med., wentylacji i klimatyzacji;
inż. Tadeusz Bobrus - całość spraw elektroenergetycznych

techn. Ignacy Jakowski - ciepłownictwo,
mgr inż. Janusz Struzik - całość spraw wod-kan.,
techn. Marian Szczypa - sprawy ogólnobudowlane.

W trakcie przeglądów wstępnych i końcowych obiektów wyłapano około 4 tys. usterek (drobnych i poważnych).

Członkowie ekipy monterów Texima z Karl-Marx-Stadt DDR - 11.07.1984 r. Po rocznej eksploatacji w lecie 1985 r. podczas kontroli serwisowej ocenili naszą pralnię jako najlepiej pracującą pralnię w kraju.

Maszyny pralnicze.

Widok ogólny na cześć strony czystej.

Jadwiga Muszczenko przy prasowarce fartuchów.

Przygotowanie fartuchów do prasowania.

Rozruch praktyczny magla parowego z kompletem podającym i składającym. Od lewej: pracownica Barbara Bałdyga, Regina Szymańska - kier. działu gospodarczego i zaopatrzenia, mgr Kazimierz Perkowski - kier. samodzielnej sekcji techn. pralni, mgr W. Podziewski - dyrektor techniczny szpitala.

W celu zabezpieczenia fachowej kadry medycznej, dyrektor Szpitala w Budowie, lek. med. W. Borysiewicz zaczął przyjmować pracowników, oddelegowując ich do starego szpitala i przychodni, zamiejscowym zapewniając mieszkania w bloku przy ul. Antoniewicza 1A, który został oddany w marcu 1984 r., a blok przy ul. Reja 66 w styczniu 1985 r.

Na wnioski; kadry medycznej dyrekcja Szpitala w Budowie wprowadziła szereg  zmian funkcjonalnych obiektów: w oddziale laryngologicznym, okulistycznym, aptece. Pozwoliło to na szereg udogodnień i poszerzenie funkcji tych oddziałów. Przebudowa nastąpiła niemal w ostatniej chwili: od listopada 1984 do marca 1985 roku. W sterylizatorni i oddziale intensywnej terapii łącznie ze zmianą aparatury medycznej — wynikało to bowiem z konieczności wprowadzenia postępu w zakresie techniczno-medycznym. W celu sprawnego uruchamiania szpitala, dyrektor wraz z zainteresowanymi osobami, wizytowali bliźniaczo podobne obiekty w Bydgoszczy, Wejherowie, Koninie, które to szpitale były wcześniej oddane. Po oddaniu naszego szpitala, sposobem zagospodarowania i uruchomienia interesowały się z kolei dyrekcje w Łomży, Elblągu, Sieradzu i Białej Podlaskiej.

W roku 1984 w czynie społecznym, pracownicy dyrekcji szpitala wykonali prace porządkowe wokół hotelu pielęgniarek przy ul. Reja — wyzbieranie, wywiezienie gruzu i kamieni, splantowanie nawiezionego czarnoziemu, zasianie trawy, zasadzenie krzewów, naprawa płyt i krawężników.

Dnia 31 grudnia 1984 r. cały kompleks obiektów szpitala został przyjęty od Generalnego Wykonawcy protokołem końcowego odbioru.

Z dniem 1 stycznia 1985 r. zarządzeniem Wojewody Suwalskiego nr 62/84 z dnia 19 listopada 1984 r. został utworzony

Wojewódzki Szpital Zespolony w Suwałkach

Zgodnie z instrukcją Ministerstwa Zdrowia obowiązującą w tym okresie, użytkownik miał tylko sześć miesięcy na uruchomienie szpitala.

[...]

Tekst i zdjęcia (prócz fot. prasowych): Krystyna Merz

cd ...
Samodzielny Publiczny Szpital Wojewódzki w Suwałkach - Oddział Obserwacyjno-Zakaźny Dziecięcy
Samodzielny Publiczny Szpital Wojewódzki w Suwałkach - Prasa o budowie
Extra:

13 kwietnia 1985 r. w godz. 8-12 odbył się czyn społeczny na terenie szpitala, w którym uczestniczyło ok. 350 pracowników.

Technicy analityki medycznej podczas porządkowania terenu.
Od lewej: Ryszard Gurban.

1 maja 1985 r.

Pierwszy pochód pracowników Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego.

15 czerwca 1985 r. Uroczystość oficjalnego otwarcia szpitala.

Przemawia I sekretarz KW PZPR Waldemar Berdyga.
Na drugim planie tajemniczy panowie w ciemnych okularach.

„— Historia budowy szpitala wywoływała wiele różnorodnych emocji. Były to często słowa zapiekłe i złe. I trzeba też dodać — czasem niesprawiedliwe. Budowany był nasz szpital w trudzie i mozole, pokonywano tysięczne trudności, przebijano się przez wszystkie możliwe bariery jakie stawiał przed nami kryzys. Popełniano też błędy, ale jednego nie można wszystkim, którzy trudzili się, odmówić: konsekwencji i uporu.”

Przecięcie wstęgi.

Początek

Następnana strona